ouiya

919 Collection Dog T Shirt from Zazzle.com

2009-10-08T13:23:00.001+07:00

919 Collection Dog T Shirt from Zazzle.com

Shared via AddThis

แหว่งเอ๋ยแหว่งน้อย ..........

2009-09-28T19:10:00.003+07:00

แหว่งเอ๋ยแหว่งน้อย
เจ็บตัวไม่ใช่น้อยเร่งรักษา
พอแผลหายแหว่งจะได้รีบกลับมา
กลายเป็นแมวสามขา แต่ยังซน

ได้ประโยชน์หลายสถานเพราะเป็นแมว
จงแง้วแง้วไปเถิดจะเกิดผล
เป็นที่รักเอ็นดูของผู้คน
แมวยากจนอย่างน้องแหว่งต้องแกร่งเอย.............

(อูย...เกือบแถไม่จบบท 555)

ยัยผู้หญิงบ้ากล้องนี่ จะมายุ่งอะไรกะแหว่งนักหนา

ถึงเจ็บอยู่ แหว่งก็สู้โว้ย..... (อย่ามาแหยมกะแหว่งนะ)

แอบอยู่หลังเก้าอี้ก็ยังจะถ่ายอีก

ถึงจะเศร้าที่ต้องตัดขา แหว่งก็ไม่ท้อหรอกนะ

จะเสริมสวยให้แหว่ง แต่แหว่งก็ไม่ยอมคิกขุไปด้วยหรอก

postcard ช่วยค่าผ่าตัดเจ้าแหว่ง

2009-09-27T01:13:00.004+07:00

เจ้าแหว่งเป็นแมวป่วยไม่มีเจ้าของ สิงสถิตอยู่ที่ลานละมุน (โครงการที่ตั้งออฟฟิศ 919 studio)
เดิมที่ก็แหว่งอยู่แล้ว ยังอุตส่าห์เอาขาไปโดนซี่ล้อมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งอยู่
ตอนนี้ก็เลยแหว่งไปทั้งตัว หมอบอกว่าแแหว่งต้องโดนตัดขา กลายเป็นแมวสามขาตัวแรกในเชียงใหม่

ค่าผ่าตัดเจ้าแหว่งค่อนข้างสูง ตอนนี้เจ้าของร้าน + น้องนักศึกษาลูกค้าในลานละมุนก็ช่วยๆกันสมทบทุน
919 เองก็สมทบไปด้วยแล้วพันนึง แต่ก็ยังไม่พอค่าผ่าตัดอยู่ดี

บังเอิญว่าเคยถ่ายรูปเจ้าแหว่ง สมัยยังแหว่งแค่นิดหน่อยเก็บไว้บ้าง
ก็เลยเอารูปที่มี (ที่พอดูได้) มาอัดทำโปสการ์ดขาย เพื่อเอารายได้มาช่วยค่ารักษา (ไม่หักค่าใช้จ่ายเน่อ)

ส่วน ถ้ามีรายได้เหลือ น้องผึ้งกับน้องโต้ง(รุ่นน้องที่คณะ เปิดร้านอยู่ถัดๆกัน)
ที่ตอนนีเป็นธุระพาแหว่งไปหาหมอทุกวัน จะเอารายได้ส่วนเกินไปบริจาคให้กับมูลนิธิสัตว์เร่ร่อนต่อไปค่ะ

ร่ายมาซะยาว
สรุป ก็คือ สำหรับคนที่อยู่เชียงใหม่ ถ้าใครคิดว่ารูปสวย อยากได้ หรือใครคิดว่าอยากช่วยซื้อเพื่อทำบุญ ก็แวะมาถามได้ที่โครงการลานละมุน สุเทพซอย 5 (ถัดซอยวัดอุโมงค์ขึ้นมาซอยนึง)
จะถามที่ร้าน "ถึงเจียงใหม่" ของน้องโต้ง หรือมาถามที่ 919 ก็ได้ค่ะ

ราคารูปละซาวบาท (20 บาท)

ส่วนคนที่อยู่กทม.....
เอ่อ รูปมันก็ไม่ได้สวยมากมายซะด้วยเนอะ (แถมเจ้าแหว่งเป็นไผ ก็มีรุ้จัก ไม่เคยเห็น)

แต่เอาเป็นว่าถ้าอยากได้รูปไปดูเล่น หรืออยากช่วยหมาแมวจรจัด
แล้วสามารถสั่งทีละหลายๆรูป ก็ลองโทรมาบอกก็ได้เนอะ อาจจะใช้วิธีส่งไปรษณีย์เอา

เรื่องเศร้าของชาวเว็บ ...ล่ะมั้ง

2009-09-25T04:07:00.000+07:00

สองสามวันก่อน มีเรื่องเศร้าเกิดพร้อมกันอยู่ 3 เรื่อง

มีเด็กวัยรุ่นผู้ชาย กับผู้หญิงที่ดูมีอายุคนนึง ซึ่งคงจะเป็นแม่ เดินเข้ามาในออฟฟิศก้าวหนึ่งก้าว
ตอนแรกก็นึกว่ามาสมัครเรียน แต่กลายเป็นว่า มาถามว่าที่นี่รับทำเว็บไซต์ใช่มั้ย
เค้าจะจ้างทำเว็บประมาณ 10 กว่าหน้ามีเนื้อหาประมาณโน้นประมาณนี้

ดูรูปการณ์แล้วมันแหม่งๆ เพราะต้องการเว็บข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวธรรมดา
ไม่มีสาระใดๆเป็นพิเศษ อัพเดทก็ไม่ได้ ก็ไม่รู้จะเอาเว็บไปทำประโยชน์อันใด
ถามไปถามมา เลยได้ความว่าจะเอาเว็บไปส่งอาจารย์เป็นโปรเจกต์ในวิชาเรียน
(ก็พอจะเดาได้จากท่าทางล่ะนะ)

ก้าวหนึ่งก้าว ก็ถามต่อว่า แล้วทำไมไม่ทำเอง เด็กมันตอบว่า ไม่ได้เข้าเรียนเลยทำไมได้
(ไม่ได้มีความรู้สึกผิดใดๆอยู่ในวลีที่ว่า "ไม่ได้เข้าเรียนนั้น" )
ก้าวหนึ่งก้าวอึ้งไปแป๊บนึง นี่ตูจะเอาตังค์เด็ก แถมส่งเสริมมันโกงตั้งแต่เป็นเยาวชนเลยรึ

อย่ากระนั้นเลย จึงเสนอไปด้วยความเสือกของตัวเองว่า งั้นมาเรียนเอามั้ย ที่นี่รับสอนด้วย
จะได้เอาไปทำเองได้ทั้งความรู้ ได้ทั้งงานไปส่ง
ค่าสอนทำเว็บถูกกว่าค่าจ้างทำเยอะนะ (บอกราคาเรทต่ำกว่าปกติไปแล้ว มันก็ดูจะอึ้งไป)
เด็กมันก็ยังอ้ำอึ้งว่าเรียนไม่ทันหรอก ต้องส่ง 26 นี้แล้ว

ก้าวหนึ่งก้าวยังลดแลกแจกแถมด้วยความหวังดีปนความเสือกต่อ ว่า
พอจะใช้ photoshop เป็นมั้ยล่ะ ถ้าเป็นก็มีหลักสูตรจานด่วน สำหรับทำเว็บเว็บเดียวไปเลย
เรียนกันสองสามวัน เอาโปรเจกต์มาเลย สอนกัน step by step สอนจบได้เว็บไปส่งเลย
ลดแลกแจกแถมราคาเหลือ 3 วันสองพัน
ตูต้องอดนอนตอนกลางคืนทำงาน เพื่อเอาเวลากลางวันมาสอนมันเต็มวันก็เอา
(สงสัยตอนนั้นต่อมคนดีบวมกระทันหัน เลยไปกดทับต่อมปัญญา)
เด็กมันก็ยังไม่สน กะจ้างอย่างเดียว แต่สู้ราคาไม่ไหว
ว่าแล้วก็ชวนคนเป็นแม่ถอยทัพออกจากร้านไป

ถึงไม่ถอยต่อรองราคาต่อยังไง ก็คงไม่รับทำอยู่แล้ว ทุกวันนี้ก้าวหนึ่งก้าวเหนื่อยจนหลับฝันเห็นงาน
รับงานด่วนค่าจ้างถูกๆมาให้ตัวเองเหนื่อยเพิ่ม ก็บ้าเกินไป
จะทำชุ่ยๆพอให้มันเอาไปส่งอาจารย์ ก็รับตัวเองไม่ได้
จะทำดีๆ เกิดมันดีเกินหน้าเกินตาเพื่อนแล้วได้ A ขึ้นมาก็ไม่ไหว

เรื่องน่าเศร้าเรื่องที่หนึ่งก็คือ
มีเด็กที่ไม่คิดจะทำงานเองไม่คิดที่จะเข้าเรียน
และเห็นว่าการหาทางออกด้วยการจ้างคนมาทำแทนเป็นเรื่องธรรมดา

เรื่องน่าเศร้าเรื่องที่สอง
คือคนเป็นแม่ที่ตามมานั่งด้วยกัน ไม่มีทีท่าว่าลูกทำผิด
เสมือนหนึ่งตามมาเพียงเพื่อพร้อมจะเป็นคนจ่ายทรัพย์ให้
แม้แต่เสนอทางออกใ้ห้มาเรียนด้วยตัวเองแล้ว
ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะส่งเสริมให้คนเป็นลูก เลือกทางออกที่เป็นศิริมงคลแก่ตัวเองแต่อย่างใด

เรื่องน่าเศร้่าเรื่องที่สาม ที่สุดแสนจะเศร้ากว่าเรื่องใดๆก็คือ
คนทั่วไปคิดว่างานออกแบบเว็บไซต์เป็นงานแบบไหน
คิดว่าค่าจ้างทำเว็บซัก 10 หน้า มันคงจะพอๆกับค่าจ้างพิมพ์รายงานซัก 10 แผ่นหรือยังไงกัน
เพิ่งคุยกับผู้อวุโสของวงการคนนึง (กล่าวถึงด้วยความยกย่องนะพี่) ไปว่า
ทุกวันนี้คนมองว่างานออกแบบเว็บไซต์ เป็นงานราคาถูกกว่างานออกแบบสาขาอื่นๆ
ค่าสอนสองพัน ได้เว็บไปด้วยเว็บนึง สองแม่ลูกยังคิดว่าแพงไป

อ้อ
และเรื่องน่าเศร้าเรื่องที่สี่ ที่อาจจะมี (ตูว่ามีแน่ๆ)
ก็คือ เมื่อเด็กคนนั้น และคุณแม่ที่พร้อมจะเป็นสปอนเซอร์เดินพ้นประตูก้าวหนึ่งก้าวไป
ทั้งสองคนคงจะหาคนทำเว็บไปส่งอาจารย์ให้ได้
ในราคาถูกๆตามที่เขาต้องการ แถมใช้เวลาหาไม่นานอีกต่างหาก
เข้ากูเกิ้ล search สองสามแกร๊กก็เจอแล้ว ทั้งเว็บสำเร็จรูปไม่ถึงพัน
ทั้งคนรับจ้างทำเว็บ ราคาเริ่มต้น 200 บาท

เอวัง ทั้งบทความและวงการเว็บไทย ด้วยประการฉะนี้

ยากจนที่สุดในชีวิต

2007-07-12T09:30:00.000+07:00

ครึ่งปีมานี่ เจอวิกฤตในชีวิตหลายๆอย่างจนเล่นเอามึนไปหมด
งานการไม่เป็นอันทำ จนตอนนี้เผชิญสภาพจนกรอบที่สุดในชีวิตเป็นครั้งแรกนะเนี่ย

ใครว่าดูดวงเป็นเรื่องเหลวไหล
ปีที่แล้วกราฟชีวิตบอกไว้ว่าจะเป็นปีที่ดีสุดๆ
ก็ดีจริงๆนะ รายได้ดี มีงานเยอะแยะ
ฟลุ๊คได้ไปเมืองนอกเมืองนาแบบได้ทั้งเที่ยวได้ทั้งตังค์

ส่วนปีนี้กราฟชีวิตตกต่ำที่สุด
ซึ่งก็ตกต่ำจริงๆนั่นแหละ
ม่ายมีรายได้เลยครึ่งปี ตัวเลขในบัญชีติดลบ
อกหักแฟนทิ้ง สุขภาพย่ำแย่
เหลืออีกครึ่งปี หวังว่าคงไม่ซวยขนาดเจออุบัติเหตุแถมด้วยหรอกนะ

สรุปแล้วกราฟชีวิตนี่มันก็แม่นใช้ได้นะ
ทั้งๆที่ตอนแรกก็ไม่เชื่อ เพราะปลายปีที่แล้วทำท่าว่าจะรุ่งแท้ๆ เฮ้อ...

แต่งานนี้ก็มีข้อดีอยู่บ้างนะ
1. ได้กลับบ้านนอกไปอยู่กะพ่อแม่ (แถวบ้านเรียกกลับไปตายรัง)
2. ได้ผอมโดยไม่ตั้งใจ ทั้งๆที่คิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันผอมอีกแล้ว

ปล. เรื่องดวงนี่ก็นานาจิตตังนะไม่แม่นทุกครั้งหรอก
วันก่อนมีพี่คนนึงเค้าว่าเค้าเรียนดูลายมือมา
เลยดูให้ เค้าว่าชาตินี้ไม่มีลำบาก ไม่ทำกินก็อยู่ได้
เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (ซะที่ไหนล่ะเพ่!!!!)

ICT นี่มันเกินไปแล้วนะ

2007-05-24T22:39:00.000+07:00

พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
ICT บล๊อก shoutbox เพื่ออะไรเนี่ย
เว็บแจก script guestbook ธรรมดา โคตระมีประโยชน์
บล๊อกทำไมครับท่าน

manga manga

2007-04-28T06:38:00.000+07:00

ช่วงนี้เกิดอาการกลับมาเสพย์ติดการ์ตูนอีกแล้ว
โดยเฉพาะไปเจอแหล่งขุมทรัพย์โหลด scanlation อ่านทางเน็ตเลยยิ่งไปกันใหญ่
โหลดอ่านเพลิดเพลินเจริญใจไม่เป็นอันทำงานทำการ

ว่างๆเอา link มาปล่อยไว้ในบล๊อกท่าจะดี คริคริ

คุณครูที่รัก

2007-01-14T01:15:00.000+07:00

ใกล้ถึงวันครูแล้ว เป็นวันเกิด ouiya ซะด้วย
เพราะว่า ouiya เกิด 16 มกราคม ทางการเค้าสมมุติกันขึ้นมาว่าวันนี้เป็นวันครู
แม่ของ ouiya เค้าเลยเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาว่า
อยากให้ ouiya โตขึ้นมาเป็นครูให้สมกับที่เกิดวันนี้
ตอนเด็กเหมือนถูกโปรแกรมไว้
ว่าถ้าใครถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร ก็ต้องตอบว่าอยากเป็นครู

แต่พอเข้าโรงเรียน พบเจอครูหลากหลาย
ความอยากเป็นครูตามโปรแกรมก็ค่อยๆลดลงๆจนหายไปเมื่อไหร่ไม่รู้
ไม่ใช่ว่าครูทุกคนจะไม่ดี ouiya อาจจะโชคไม่ดี หรือเป็นเด็กไม่น่ารักเอง
เลยมักจะเจอประสบการณ์ไม่โสภากับคุณครูอยู่เสมอๆ
แล้วสำหรับเด็กๆ ความทรงจำแย่ๆมันฝังใจได้นานกว่าซะด้วย

ค่อยๆเล่าไปทีละเรื่องเท่าที่จำได้ดีกว่า

ครูอาย

อย่างที่บอกไปแล้ว ว่าตอนเด็กๆ ouiya หน้าตาไม่น่ารักเลย
เป็นเด็กหัวโต ป่วยง่าย จมูกแบน น้ำมูกยืดอยู่ตลอด
พอเข้าหน้าหนาวก็จะเป็นหวัดเกือบตลอดเวลา
แล้วหน้าหนาวตอนเช้าๆของเชียงใหม่สมัย ouiya ยังเด็กๆมันก็หนาวจับใจจริงๆ

เช้าวันนั้นปลายหน้าหนาว ouiya อยู่ราว ป.2
เพื่อนๆเริ่มไม่ใส่เสื้อกันหนาวเข้าแถวตอนเช้ากันแล้ว
แต่ ouiya เพิ่งหายป่วยกลับไปโรงเรียนวันแรก
ด้วยความเป็นห่วง ตอนออกจากบ้านแม่เลยพอก
ทั้งเสื้อกั๊กเสื้อกันหนาวผ้าพันคอให้ ouiya มาเต็มยศ
ตอนเข้าแถวหน้าเสาธง ouiya ก็รู้เหมือนกันว่ามันไม่ได้หนาวขนาดนั้น
แต่ถ้าถอดออกแล้วกลับมาป่วยอีกก็แย่ และแม่ก็กำชับว่าให้ใส่ไว้

ซักพัก คุณครูประจำชั้นก็เดินตรงเข้ามาหาในแถว
นึกว่าจะเข้ามาถามไถ่อาการ
แต่...คุณครูที่รัก
สั่งให้ถอดเสื้อกันหนาว แล้วยึดผ้าพันคอ ouiya ไปเหมือนเป็นของผิดระเบียบ
พลางบอกว่า "เอาออกเถอะ ครูอายเค้า"

โปรแกรมตอบอัตโนมัติ "โตขึ้นหนูอยากเป็นครู" เริ่มทำงานช้าลงกว่าปกติเล็กน้อย

แล้วที่ขี้มูกยืดนั่นล่ะอะไร

ยังคงยืนยันว่า ouiya เป็นเด็กหน้าตาไม่น่ารัก ไม่แข็งแรง
จมูกแบนๆของ ouiya กับคราบน้ำมูก หรือกระทั่งคราบเลือดกำเดา
(ที่ไม่รู้ทำไมไหลบ่อยนัก)เป็นของคู่กัน

เรียกว่าไม่แข็งแรงนักแต่ก็ไม่ใช่เจ็บป่วย ไม่ถึงกับเรียกว่าเป็นโรคภัย
วันหนึ่งคุณครูสอนสุขศึกษา สอนเรื่องโรคต่างๆและความเจ็บป่วย
คุณครูถามแต่ละคนในห้องว่า มีใครเคยเจ็บป่วย หรือมีญาติเจ็บป่วย
เข้าโรงพยาบาลด้วยโรคอะไรบ้าง

เท่าจำได้ตอนนั้นครอบครัว ouiya นอกจากไข้กับหวัดแล้ว
ก็ไม่เคยมีใครเจ็บป่วยถึงขนาดเข้าโรงพยาบาล
ไม่มีอาการที่จะเรียกว่าเป็นโรคที่มีชื่อเฉพาะ
แล้ว ouiya ก็ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าหวัดเรียกว่าเป็นโรคได้ไหม

พอคำถามวนมาถึงคิว ouiya ก็ตอบไปอย่างมั่นใจว่า ไม่มีค่ะ
คุณครูมีท่าทางเหมือน ouiya ตอบผิด (มันมีถูกผิดด้วยเหรอกับคำถามแบบนี้)
และถามย้ำอย่างหงุดหงิด
แต่เอ.. เพื่อนๆคนอื่นที่ตอบว่าไม่มีก็ไม่เห็นครูว่าอะไรนี่นา
ouiya เลยยืนยันกลับไปว่าไม่มีค่ะ

คุณครูที่รักก็ตอกกลับมาด้วยใบหน้าบึ้งๆ แต่น้ำเสียงสะใจว่า
"แล้วที่ขี้มูกยืดอยู่ตลอดนั่นล่ะ เรียกว่าอะไร"

พอโตมาหน่อยก็เข้าใจว่าไม่ใช่ความไม่รู้ของouiya หรอกที่ทำให้ครูหงุดหงิด
แต่เป็นคราบขี้มูกกับเลือดกำเดาของ ouiya นั่นเองที่ครูทนไม่ได้
อาจจะคล้ายๆครูอีกคนที่ทนผ้าพันคอในวันอากาศไม่หนาวของ ouiya ไม่ได้ล่ะมั้ง

ตรวจพบ bug ในโปรแกรม "โตขึ้นหนูอยากเป็นครู" อีกแล้ว

เหมือนอีบ้า

โลกในห้องเรียน ouiya สมัยเด็กดูเหมือนจะถูกครูแบ่งกลุ่มนักเรียนออกเป็น
เด็กหน้าตาน่ารัก กับ เด็กหน้าตาไม่น่ารัก (อย่างไม่เป็นทางการ)
เด็กหน้าตาน่ารักจะถูกเรียกตัวไปใกล้ชิด มอบหมายงานให้ และได้รับคำชม
วันดีคืนดีคุณครูนึกครึ้มๆ ก็จะมีขนมมาแจก
อาจจะเป็นขนมของครูเอง หรือขนมเหลือจากกงานเลี้ยงปีใหม่
ครูก็จะแจกโดยสุ่มจากใบรายชื่อว่าใครจะได้ไป
เด็กๆที่โชคดี มักจะเป็นเด็กหน้าตาน่ารักรายเดิมๆอยู่เสมอ
จน ouiya เข้าใจว่า หน้าตากับความโชคดีเป็นของคู่กัน
ซึ่งแน่นอนว่าชื่อ ouiya ไม่เคยถูกสุ่มขึ้นมา

แต่ว่า ouiya ก็ไม่ได้คิดมากอะไร
ยังมีเด็กคนอื่นๆที่ถูกจัดอยู่ในพวกหน้าตาไม่น่ารักอีกหลายคน

มีเด็กผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง เป็นเด็กโก๊ะๆ ผมยุ่ง พูดจาเอะอะตลก เสียงแหลม
และ......ไม่น่ารัก
วันนึงพวกเราเกิดคิดว่ามาช่วยกันทำให้เด็กโก๊ะๆคนนี้กลายเป็นเด็กน่ารักดีกว่า
เราก็เลยจับเธอมาถักเปียเก็บสองหางอย่างเรียบร้อย ผูกโบสีขาวจิ๋วๆน่ารัก
ซึ่งก็ทำให้เพื่อน ouiya คนนี้ดูดีขึ้นจริงๆ

พอถึงชั่วโมงเรียน คุณครูก็เข้ามาในห้อง
ด้วยความอยากอวดครูว่าเพื่อนคนนี้น่ารักขึ้นขนาดไหน
เพื่อนๆจึงพากันเรียกให้ครูหันมาดู

คุณครูที่รักมองด้วยหางตาแล้วตอบว่า "เหมือนอีบ้า"

โปรแกรม "โตขึ้นหนูอยากเป็นครู" เริ่มรีสตาร์ทตัวเองบ่อยๆแล้วสิ
uninstall ไปเลยก็แล้วกัน

=====================================

ก็ใช่ว่าจะบอกว่าครูทั้งหมดไม่ดี
ครูที่พร้อมจะเข้าใจ และปกป้อง ouiya ในขณะที่ถูกครูท่านอื่นเข้าใจผิดก็มี
ครูที่สนับสนุนในความสามารถ มากกว่าจะสนใจที่หน้าตาที่ไม่เอาไหนของ ouiya ก็มี
แล้ว ouiya ก็เคารพทุกท่านจนถึงทุกวันนี้

แต่ก็อย่างที่บอกไว้ คุณครูทั้งหลายคือผู้ที่ดีแลชีวิตวัยเด็กเกือบทั้งหมดของนักเรียน
และการที่คนคนหนึ่งจะโตเป็นผู้ใหญ่แบบไหน มีมุมมองยังไง
ก็มาจากสิ่งที่ได้รับในวัยเด็ก

เด็กที่ถูกครูเหยียดหยามว่า เหมือนอีบ้า เด็กที่ครูรังเกียจว่าขี้มูกยืด
เด็กที่เรียนรู้มาว่า รูปร่างหน้าตา คือสิ่งที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด

จะโตขึ้นด้วยมุมมองแบบไหน

คิดไปแล้วก็ขำตัวเอง
ouiya ไม่ได้โตมาพร้อมกับความโกรธแค้นกับสังคมที่ไม่ยุติธรรมหรอกนะ

แต่ออกแนวปลงๆชีวิต
ไม่คิดว่าตัวเองจะได้อะไรมาง่ายๆ
ไม่คาดหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือใครที่ไม่ได้สนิทสนม
ไม่คิดว่าจะสามารถก้าวหน้าได้โดยง่าย ต่อให้เก่งขนาดไหน
เพราะเชื่อซะแล้วว่า คนเราสนใจแต่คนที่รูปร่างหน้าตาดีๆเท่านั้น
ถ้าสวยแล้วล่ะก็ ยิ้มให้ทีเดียวก็มีคนกุลีกุจอเข้ามาช่วยเหลือ

ดังนั้นถ้า ouiya ต้องการอะไร ก็มีแต่ต้องพยายามด้วยตัวเอง
อาจจะมากกว่าคนอื่นซักสองเท่า เพราะเราดันขี้เหร่....
พยายามจะเปลี่ยนมุมมอง คิดว่าไม่ใช่ทุกคนจะเป็นแบบนั้น
แต่ก็เป็นไปได้ยาก เพราะประสบการณ์ที่มันฝังใจมา

หรือบางทีคิดแบบนี้มันอาจจะดีก็ได้แฮะ.......

อัพเดตซะหน่อย

2006-10-01T10:06:00.000+07:00

มาอัพไว้ให้ชาวบ้านรู้ว่าบล๊อกยังไม่ร้างนะจ๊ะ
ว่าจะเขียนเรื่อง ความสุขของกะทิ หนังสือซีไรท์ปีนี้ (ไม่ใช่แนวชื่นชมแน่ๆขอโทษแฟนๆล่วงหน้าค่า)
แต่ยังไม่ว่าง แหะๆ

ว่างเมื่อไหร่จะกลับมา edit เจ้า

อยากเป็นคนที่ถูกรัก

2006-01-31T02:56:00.000+07:00

ใกล้จะวาเลนไทน์แล้ว (ตรุษจีนข้ามไปเพราะ ouiya ไทยแท้ แม้จะหน้าหมวยไปบ้าง)
ทำไมทุกชาติทุกภาษาถึงรับเอาวาเลนไทน์เข้ามาเป็นวาเลนไทน์ได้สนิทสนม
ก็คงเพราะ ไม่ว่าจะใครชาติไหนภาษาไหน ก็ล้วนแล้วแต่อยากเป็นคนที่ถูกรัก..เป็นคนที่ได้รับความรัก..ได้แน่ใจว่าตัวเองกำลังมีความรัก

เพราะฉะนั้นการที่จะมีวันซักวันนึงในรอบปี เอาไว้สำหรับลุ้นว่าจะมีคนมาแสดงความรักกับเราบ้าง หรือให้โอกาสเราได้บอกรักกับใครไปบ้าง ก็น่าจะเป็นวันที่ดีไม่น้อย

สำหรับ ouiya อยากให้ธรรมเนียมบ้านเราให้ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์กันมากกว่าให้ดอกกุหลาบนะเนี่ย แหะๆๆ

อัพเดตซะที เวอร์ชั่นกันดั้ม

2006-01-18T04:44:00.000+07:00

ทิ้งบล๊อกไปนานข้ามปี วันนี้อยู่ดีๆก็คึกมานั่งทำบล๊อกเวอร์ชั่นเกือบใหม่
แบบเอาใจตัวเองล่ะนะ

ouiya ชอบกันดั้ม ชอบหุ่นยนต์และอุปกรณ์ประกอบโมเดลต่างๆนาๆ
ตอนเด็กๆไม่มีสตางค์พอจะหามาเล่นเอง แถมยังต้องมานั่งน้อยอกน้อยใจ เวลาเห็นพี่ชายได้หุ่นยนต์ ได้รถถังเป็นของขวัญ ในขณะที่ตัวเองได้สนูปปี้พายเรือ (พ่อแม่ช่างไม่เข้าใจลูกสาวเอาซะเลย)

โตมาเลยเก็บกด ขอซะหน่อยเถอะ

ติดเกาะ

2005-10-19T17:01:00.000+07:00

เมื่อวานนั่งฟังสารคดีช่อง discovery เพลินๆ (คงต้องเรียกว่าฟัง เพราะเปิดทีวีเอาเสียงเป็นเพื่อนเฉยๆ)
แล้วก็ไปเจอแคมเปญโฆษณาตัวนึงของ OneEarth.org เข้า
เป็นแคมเปญที่ใช้ชื่อว่า Think more, Use less เค้าพูดได้โดนใจมากๆ

what if your family live in a home on an island that you couldn't leave,
with limit amount of food and safe drinking water?
it would be very important to make things last, wouldn't it?

especially if your family keep growing...growing .... and growing

well...it dosen't matter where your home is
because we're all live on an island that we can't leave

so please... use only what you need
because supplies truely are limited

we can do that ...

คือ ก็ไม่ได้เป็นนักอนุรักษ์อะไรมากมาย แต่ที่ชอบจริงๆคือประโยคที่ว่า
because we're all live on an island that we can't leave....

ฟังแล้วก็คิดว่า เออจริง โลกนี้จริงๆแล้วคือเกาะขนาดใหญ่ ที่เราติดอยู่ในนี้และหนีออกไปไหนไม่ได้
ถ้าไม่ดูแลรักษา หากเกาะกลมๆนี้เสื่อมโทรมจนอยู่ไม่ได้จะทำยังไงกัน

อีกอย่างคือ ประโยคนี้ประโยคเดียวขยายมุมมองเราให้เห็นชัดขึ้นว่า
ที่คิดว่าโลกนี้กว้างใหญ่ จริงๆแล้วมันก็แค่เกาะเล็กๆโดดเดี่ยวแห่งนึงในจักรวาล
แล้วพวกเราก็แค่สิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยที่ดิ้นรนอยู่ในนั้น

บางคนก็ทำลาย
บางคนก็ปกป้องรักษา
บางคนก็หาทุกหนทางที่จะออกจากเกาะแห่งนี้
แต่คนส่วนมาก.... ก็แค่ใช่ชีวิตอยู่ในนั้นไปวันๆโดยไม่ได้คิดอะไรมากกว่าพยายามมีชีวิตอยู่

คิดถึงข้าวคลุกน้ำปลา

2005-10-12T02:22:00.000+07:00

ความอร่อยอยู่ตรงไหน...

ฟังดูเหมือนจะวัดกันง่ายๆ แต่คิดไปคิดมาก็ตอบยากพอๆกับถามว่า อย่างไหนคือสวย
ฉันชอบกินมาม่า... มาม่าห่อละห้าบาท กับหมี่ซั่วเยาวราชห่อละร้อย ฉันก็ยังให้มาม่าเป็นต่ออยู่ดี
แต่ถ้าไปถามคนอื่นๆก็ใช่ว่าใครๆจะต้องเลือกมาม่ามากกว่าหมี่ซั่วอย่างฉัน

บางทีความอร่อยอาจจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคา
ไม่จำเป็นว่าต้องซาบซึ้งน้ำตาไหลไปกับวัสดุปรุงชั้นเลิศ กุ๊กชั้นเยี่ยม...

มันอาจจะอยู่ที่ความทรงจำที่ได้กินครั้งแรก บรรยากาศรอบตัวเมื่อรสชาตินั้นสัมผัสลิ้น
รอยยิ้มของคนปรุง หรือเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมโต๊ะ

เมื่อตอนเด็กๆ ที่บ้านเรายังไม่อยู่ในฐานะที่จะฟุ่มเฟือยได้มาก กับข้าวที่บ้าน เราจึงทำแค่พอกิน พ่อแม่ ลูกอีกสอง และหมาอีก 1 ตัว พอดีหมด 1 มื้อ อาจจะมีเหลือบ้างก็แค่ข้าวที่หุงเผื่อไว้กินต่อไปได้อีกสักมื้อเพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องมีภาระในการทำกับข้าวมากเกินไป... แต่ถึงยังไงกระเพาะของเด็กวัยกำลังโตมันก็ไม่ได้รับรู้ความเรื่องความประหยัดไปด้วย ตกดึกฉันจึงมักหิวอยู่เสมอเหมือนเด็กๆวัยเดียวกันทั่วไป

จะเพราะเคล็ดลับฝีมือแม่ หรือเพราะความหิว หรือเพราะฉันเองก็ไม่เคยมีโอกาสกินของอร่อยราคาแพงก็ไม่รู้ได้
ฉันจึงรู้สึกว่า ข้าวคลุกน้ำปลาผสมน้ำมันหมูที่แม่คลุกให้เป็นมื้อดึก เป็นกับข้าวที่อร่อยเลิศ

ตอนคลุกข้าว แม่จะค่อยๆบรรจงคนข้าวที่ยังอุ่นๆอยู่กับน้ำปลา แล้วบอกว่า นี่คือข้าวผัดสูตรลับของแม่ จากนั้นก็เริ่มหยอดน้ำมัน น้ำมันที่ใช้ แม่จะไม่ใช้น้ำมันใหม่ เพราะจะทำให้คลื่นไส้ บ้านเราจะมีน้ำมันที่เคยใช้ทอดไปแล้วครั้งหนึ่งตักใส่ถ้วยเก็บไว้เพื่อใช้ครั้งต่อไปอีกหากน้ำมันไม่ดำเกินไป แม่จะตักน้ำมันจากถ้วยที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของกากหมูบ้างกระเทียมเจียวบ้าง คลุกลงไปกับข้าวจนทั่วดีแล้วยื่นส่งให้ฉัน ...ตอนนั้น แม่เหมือนผู้วิเศษที่เสกของอร่อยด้วยการเหยาะน้ำปลาหยอดน้ำมัน และคนข้าวไม่กี่ครั้ง ข้าวอุ่นๆ น้ำมันเจียวหอมๆ และน้ำปลาที่น่าจะเค็มแต่กลับหวาน ทำให้ฉันหิวทุกครั้งที่กลับไปนึกถึง

จนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้เราจะมีกับข้าวเหลือในตู้มากมาย มีผลไม้ มีขนมปังสำรองไว้ยามหิว และถึงแม้จะรู้ว่า การกินแต่แป้ง น้ำมัน และน้ำมันเก่าที่ใช้แล้วไม่ดีต่อสุขภาพ ไม่เหมาะกับยุคสมัยที่สาวสวยคือสาวหุ่นบาง แต่หลายครั้งที่ฉันได้กลับบ้าน ถ้ารู้สึกหิวตอนดึกๆฉันก็มักหาข้ออ้างให้ตัวเองในการแอบย่องออกมาคลุกข้าว น้ำมันเจียว น้ำปลาในครัวกินอยู่เงียบๆคนเดียว แม้ว่ามันจะไม่อร่อยเท่าตอนที่แม่เป็นคนคลุกให้ก็ตาม

......

ปล. ทิ้งท้ายที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องข้างบน
ขนมปังกรอบที่อร่อยที่สุดที่เคยกิน คือขนมปังกรอบยี่ห้อโฮมมี่ถุงละสิบกว่าบาท ที่ฉันนั่งกินกับหมาแสนรู้ตัวหนึ่งที่หน้าคณะสมัยเรียน

... แบ่งกันทีละแผ่น เจ้าหมาแสนดีนั่งรอฉันยื่นให้ทีละแผ่นอย่างมีมารยาท
ฉันแผ่นนึง เจ้าไบท์ (หมาตัวนั้น) แผ่นนึง ผลัดกันไปเรื่อยๆ จนขนมหมดถุง
หลังจากนั้นฉันเคยไปหาซื้อขนมโฮมมี่นี้มากินอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีครั้งไหนอร่อยเท่าครั้งนั้น

ในอารมณ์ของความฝัน

2005-10-09T09:17:00.000+07:00

ฉันเป็นคนฝันเก่ง ฝันได้เป็นเรื่องเป็นราว ฝันได้มีเนื้อหา มีสีสัน ถ้าฝันๆอยู่เพลินๆกำลังสนุกแล้วโดนปลุก ก็สามารถนอนใหม่ เพื่อที่จะฝันเรื่องเดิมต่อได้อย่างสนิทแนบเนียนดี
แต่น่าเสียดายที่เป็นความเก่งที่อวดใครไปก็เท่านั้น บางคนฟังไปก็ส่ายหน้า บ้างก็ว่า "ฝันเป็นตุเป็นตะ"

มีคนไม่น้อยพยายามตีความความฝัน
ซิกมันด์ ฟรอยด์ บอกว่า ถ้าฝันเห็นรถไฟเข้าถ้ำ หมายความว่าจิตใจคุณฝักใฝ่เรื่องลามก เพราะมันบ่งบอกป็นนัยถึงการร่วมเพศ แต่ป้าแต้ว แม่ค้าลูกชิ้นแถวบ้าน บอกว่า อันรถไฟเข้าถ้ำย่อมตีความได้ว่ารถไฟผอมๆยาวๆนั้นแน่นอนต้องเป็น 1 ส่วนถ้ำนั้นก็เป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจาก 0 เมื่อฝันแล้วให้พลิกแพลงออกมาเป็น 01 หรือไม่ก็ 10

เป็นธรรมดาที่ความฝันมักจะไม่ค่อยสมเหตุสมผล
ในข้อนี้ฉันไม่ได้หมายถึงเนื้อหาของความฝัน เช่นฝันว่าโดนถุงกล้วยแขกวิ่งไล่กวด หรือว่ายน้ำเล่นกับปลาสวรรค์ทาโร่ หรืออะไรทำนองนั้น ซิกมันด์ ฟรอยด์อาจจะเทียบความหมายของปลาสวรรค์ทาโร่ได้ว่า คือเส้นผมของคนรักที่เราแอบปราถนาจะลูบคลำ แต่สำหรับเราๆท่านๆ ถ้าไม่ได้กำลังทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกเรื่องความฝัน ก็จงปล่อยให้ปลาสวรรค์ทาโร่เป็นแค่ปลาสวรรค์ต่อไป

แล้วจะมาพูดเรื่องความฝันที่ไม่สมเหตุสมผลไปทำไม
ความสนใจของฉันต่อเรื่องความฝันนั้นไม่เกี่ยวกับสัญลักษณ์ภาพหรือความเก็บกดใดๆที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจ
ฉันมักจะคิดถึงเรื่องอารมณ์อันไร้เหตุผลของคนเราที่ตอบสนองต่อความฝันนั้นๆมากกว่า

ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเราฝันว่าโดนถุงกล้วยแขกวิ่งไล่กวด ในฝันเราจะรู้สึกเต็มที่ว่านี่ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าสยดสยองจนบรรยายไม่ถูก เราวิ่งหนีถุงกล้วยแขกสีขาวๆที่มีข้อสอบสมัยเรียนชั้นป.4 ประดับอยู่ลายพร้อย จนเหงื่อท่วม โดยไม่รู้สึกงี่เง่า

เพราะในความฝันนั้น ดูเหมือนว่า สมองส่วนที่บรรจุความเป็นเหตุเป็นผลนั้นจะนอนหลับพักผ่อนไปพร้อมกับร่างกาย คงเหลือไว้แต่อารมณ์และสัญชาติญาณล้วนๆ ที่นำพาความฝันไป ดังนั้น ในฝันเราจึงไม่สามารถฉุกใจคิดได้ว่า การวิ่งหนีถุงกล้วยแขกนั้น มันจะดูปัญญาอ่อนขนาดไหนในความเป็นจริง

ในโลกเมื่อยามตื่น เราใช้ชีวิตที่ถูกอบรมมาด้วยเหตุผลอย่างเคร่งครัด ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดเหมือนอารมณ์หรือสัญชาติญาณ แต่เหตุผลก็สวมอยู่กับจิตใจเราอย่างแนบแน่นใช่ว่าจะถอดออกได้ง่ายๆ ดังนั้นในความฝัน เมื่อเหตุผลถูกถอดออกไปพร้อมกับร่างกายที่นอนหลับ ฉันมักจะค้นพบอารมณ์ของตัวเองที่ไม่คิดว่ามีอยู่ ไม่เคยรู้จัก โผล่มาทักทายในรูปแบบของฝันเป็นตุเป็นตะอยู่เสมอๆ

ฉันคิดว่าเกลียดคนคนหนึ่งนิดหน่อยแต่พยายามบอกตัวเองอยู่เสมอว่ามันเป็นเพียงอคติ เป็นแค่ช่วงหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น ซึ่งอีกหน่อยฉันคงจะค้นพบว่า ที่จริงสองเรานั้น รักกันแทบกลืนกิน แต่บ่อยครั้งมากที่ฉันฝันว่าฉันทะเลาะกับคนคนนั้นแบบดุเดือดเลือดพล่าน
จะทำยังไงได้นอกจากคิดว่า อยู่ห่างๆคนคนนี้ไว้ก้ดีเหมือนกัน ฉันคงจะเกลียดเขาเอาจริงๆ

ฉันฝันว่าถูกคนที่ฉันรักทำร้ายจิตใจ
ฉันเงื้อมือขึ้นเพื่อจะตบหน้าเขาอย่างที่เวลาตื่นฉันจะไม่มีวันทำ แต่มือที่สัมผัสใบหน้าเขา กลับเบาหวิว ไร้เรี่ยวแรง
ฉันรักเขาจนไม่สามารถจะทำร้ายเขาได้ แม้ยามไม่มีเหตุผลใดๆบังคับก็ตาม

ฉันเคยไม่แน่ใจว่าตัวเองรักพ่อแม่หรือไม่ หรือแค่ทำตัวไปตามโปรแกรมลูกกตัญญู
แต่เมื่อฝันว่าพ่อตาย ฉันร้องห่มร้องไห้ จนกระทั่งตื่นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนร้องไห้สะอื้นฮั่กๆอยู่ ฉันได้คำตอบทันทีว่าฉันยินดีแลกทุกอย่างเพื่อให้มันยังคงเป็นแค่ฝันตลอดไป

สำหรับฉัน การค้นพบและยอมรับตัวตนเล็กๆเจ้าอารมณ์ไร้เหตุผลแต่ตรงไปตรงมาของตัวเองที่แอบอยู่แต่ในความฝันโดยไม่กล้าออกมาแสดงตัวในความเป็นจริง บางครั้งก็สร้างคำตอบดีๆให้กับชีวิต

และในเมื่อไม่ว่าพระเจ้าหรือธรรมชาติก็ตามที กำหนดมาให้คนเราใช้เวลาตั้ง 1 ใน 3 ของชีวิตไปกับการหลับและฝัน ก็แสดงว่า การฝันของคนเรานั้นคงพอจะมีมีความสำคัญอยู่บ้าง

ถ้าตื่นไม่ได้ตลอดไปล่ะ!!!

2005-09-09T17:49:00.000+07:00

จะว่ายังไงดี
อาจจะเป็นเรื่องผีๆ
หรืออาจจะแค่หายใจไม่ออกจนเก็บไปฝัน

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่เจียมสังขารหลายๆอย่างเลยเกิดอาการไซนัสอักเสบกำเริบ ปวดตะหมูกน้ำมูกไหล หายใจไม่เข้า (เชื่อเถอะมันทรมานกว่าหายใจไม่ออกเยอะ)
ที่สำคัญ เข้าโหมดหมดสติ นอนมาราธอนมาเป็นอาทิตย์ติดๆกัน บางวันก็นอนรวดราวๆ 17-18 ชั่วโมง

ล่าสุดเมื่อวานที่ผ่านมา ตื่นมาทำงานไม่ไหวจริงๆจำได้รางๆแค่ soodyodman โทรมาถามอาการตอนสายๆแต่ตอบอะไรไปจำบ้างก็ไม่ได้ พอซักราวๆเที่ยงก็สลึมสลือมาดูนาฬิกา แล้วคิดว่าอิ๊บอ๋าย... ต้องโทรบอกเจ้านาย กดโทรศัพท์ไปหาเจ้านาย แต่จำไม่ได้อีกเหมือนกันว่าบอกเจ้านายไปว่ายังไงมั่ง (เข้าใจว่าพูดรู้เรื่องดีมั้ง เพราะวันนี้ยังไม่โดนเจ้านายเฉ่งอะไร)

แล้วเวลาก็ผ่านไปๆๆๆ
ชะรอยเจ้าที่เจ้าทางจะเห็นนอนมาราธอนกินบ้านกินเมืองจนทนไม่ได้ พอเริ่มค่ำๆก็เลยเริ่มเกิดอาการแปลกๆ

เหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น มองเห็นในห้องสลัวๆแบบบรรยากาศใกล้ๆค่ำ
แล้วจู่ๆก็มีเด็กกระโดดตุบขึ้นมานั่งทับขา แล้วตะโกนว่า

"อาอุ๋ย ตื่นได้แล้วววว"
เหลือบตาไปมองตรงปลายเท้าแล้วก็งงๆ เด็กนี่มันใคร ...ไม่ใช่หลานเรา
สัมผัสที่ขาชัดจนน่าแปลกใจ เหมือนเวลานอนๆอยู่แล้วมีของหล่นใส่แรงๆจนตกใจตื่น

ไม่ได้ตกใจอะไร จะว่าไม่กลัวก็ไม่ใช่ ไม่ได้สนด้วยว่ามีเด็กที่ไหนไม่รู้นั่งทับขาอยู่ แค่คิดในใจว่า ..ไหนๆก็ตื่นแล้วชักจะนอนนานเกินไปลุกดีกว่า....

แต่พอจะลุกกลับลุกไม่ได้ รู้สึกทั้งตัวหนัก ทั้งห้องหมุนคว้างไม่รู้ด้านไหนบน ด้านไหนล่าง พอรู้สึกว่าลุกได้กลับกลายเป็นว่าหัวกำลังทิ่มลงบนหมอนใหม่ ....ตะเกียกตะกายอยู่พักนึงจนรู้สึกว่ากำลังลุกขึ้นได้ แล้วก็

วูบ รู้สึกตัวอีกครั้ง ยังนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม
เฮ้ย ตกลงเมื่อกี๊ฝันไปนี่หว่า แถมฝันว่าตื่นแล้วซะด้วย

ไม่เป็นไรแบบนี้เคยฝัน เอาใหม่ตื่นแล้ว ลุกใหม่
แล้วก็ตะเกียกตะกายลุกใหม่อีกรอบ ลุกได้แล้ว

แล้วก็ วูบ...
ตื่นมาพบตัวเองยังนอนอยู่กับที่เหมือนเดิม
อะไรฟะ ทำไมมันตื่นยากขนาดนี้

ลุกใหม่ แล้วก็วูบพบว่าเมื่อกี๊ที่คิดว่าตัวเองลุกนั้นแค่ฝันไป เป็นอย่างนี้อยู่สี่ห้ารอบ จนชักเหนื่อย
แต่ในใจก็ยังไม่ได้คิดอะไร คิดแต่จะตื่นแล้วก็เริ่มสงสัยว่ามันจะตื่นได้มั้ย

รอบสุดท้าย ลงทุนนอนนิ่งๆใจเย็นๆ ลองขยับแขนทีละข้างขยับตัวให้แน่ใจว่าขยับจริงๆไม่ได้ฝัน
ลงทุนเอื้อมมือไปเหนี่ยวขอบเตียงดึงตัวเองลุกขึ้นเต็มแรง

แล้วในที่สุด
ก็... วูบ.... รู้สึกตัวก็นอนอยู่เหมือนเดิม

เฮ้ย มันจะเกินไปแล้ว
เหลือบมองปลายเท้า เจ้าเด็กตัวดีโดดแผล็วลงไปแล้ว ถึงตอนนี้ไม่รู้คิดอะไร ยังอุตส่าห์ตะโกนเรียกเด็กคนนั้นเอาไว้อีกว่า "เดี๋ยวไอ้หนูอย่าเพิ่งไป คุยกันก่อน"
แต่สงสัยจะโชคดีที่เด็กมันไม่รอ วิ่งผลุบหายไปทางไหนก็ไม่รู้ซะงั้น

ตอนนี้ชักจะเริ่มรู้แล้วว่าคงจะตื่นไม่ได้ง่ายๆแน่ๆ
จู่ๆก็แว๊บขึ้นมาในหัวว่าสถานการณ์อย่างนี้ต้องสวดมนต์ ก็แปลกดีทั้งๆที่ยังไม่มีความคิดว่าตัวเองถูกผีอำ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าควรจะสวด ก็เอาวะเค้าให้สวดก็ลองสวด ไม่งั้นวันนี้ไม่ได้ตื่นไปกินข้าวแน่ๆ

ว่าแล้วก็เลยสวดมนต์ในใจ พนมมือก็ไม่ได้เพราะยกไม่ขึ้น พอสวดจบก็ลองลุกใหม่ คราวนี้ดันตัวเองลุกเต็มแรง
ปรากฎว่าได้ผล ตื่นพรวดแบบว่า แขนขาดีดผ้าห่มผึงลอยออกจากเตียง ลุกขึ้นมานั่งตาปริบๆ

เออตูตื่นแล้วจริงๆด้วย ค่อยยังชั่ว เหนื่อยสุดๆ
มองนาฬิกา ทุ่มกว่าๆ
นอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้มิน่า ผีสางเจ้าที่เจ้าทางเลยลงโทษ

....

ถึงตอนนี้ก็ยังคิดอยู่ว่าจริงๆสิ่งที่เจอมันคืออะไร
ส่วนหนึ่งคิดว่าเพราะความเจ็บป่วยทางร่างกาย
อาจจะเพราะนอนนานเกินไป
อาจจะเป็นเพราะบรรยากาศอึดอัดของรอยต่อระหว่างกลางวันกับกลางคืน
อาจเป็นเพราะสับสนระหว่างการหลับและตื่น

แต่ ... ทำไมสวดมนต์แล้วหาย
ก่อนจะสวดมนต์พยายามแทบตายทำไมไม่ตื่น

แล้วที่สำคัญ ถ้าตื่นไม่ได้ตลอดไปจะเกิดอะไรขึ้นนะ

another day

2005-09-07T23:55:00.000+07:00

วันนี้ท้องฟ้าสลัว มีฝนตกประปราย 30% ของพื้นที่
อุณหภูมิเฉลี่ย 28 องศา...

เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง

จันทร์เจ้าเอ๋ย

2005-08-24T03:01:00.000+07:00

20 ปีก่อน สมัยที่กลางคืนในเชียงใหม่มีพระจันทร์ดวงโต มีดาวเต็มฟ้า ฉันยังมีความสุขมากมายทั้งๆที่ครอบครัวเราไม่มีอะไรเลย ถ้ายึดถือเอาทรัพย์สิน เงินทอง ข้าวของ การศึกษาเป็นต้นทุนในชีวิต ต้นทุนของฉันขณะนั้นเกือบๆจะเป็นศูนย์ บ้านเราไม่มีตู้เย็น ไม่มีทีวี ไม่มีกระทั่งเก้าอี้ มีแต่เสื่อไว้นอนฟังนิทาน แล้วมีมุ้งครอบเตียงสี่ด้านเป็นหนังสี่จอ

แต่นั่นถือว่าเป็นต้นทุนที่ดีแล้วเมื่อเทียบกับพ่อแม่ตอนเด็กเพราะต้นทุนของพวกท่านนั้นติดลบโดยสิ้นเชิง ฉันเล่าเรื่องนี้ด้วยความภูมิใจ เพราะชนชั้นติดลบอย่างพ่อกับแม่ทำให้ฉันได้มานั่งใช้คอมพิวเตอร์ เล่นอินเตอร์เน็ต มีปริญญามหาวิทยาลัย เรียนตัวเองว่าเว็บดีไซน์เนอร์ได้อย่างทุกวันนี้

พ่อแม่ไม่ใช่คนอมทุกข์กับชีวิต ไม่เคยมานั่งคิดว่าทำไมต้องเกิดมาลำบาก ท่านแค่ใช้ชีวิตผ่านไปให้ได้เหมือนเป็นเรื่องธรรมชาติที่คนเราล้วนต้องพบเจอความทุกข์ แต่เพราะความหนักหนาขอชีวิตที่ต้องเจอมาทั้งหมด มันก็ทำให้พ่อกับแม่ไม่อาจเป็นเหมือนพ่อกับแม่ในนิยาย

เมื่อฉันทำผิดฉันจะถูกลงโทษโดยไม่ซักถาม ถ้าฉันร้องไห้ถ้าหยุดร้องเองไม่ได้ฉันจะถูกตีซ้ำ และ เมื่อพ่อแม่ตัดสินใจอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายความกับฉันให้ยุ่งยาก ระหว่างฉันกับพ่อแม่จึงไม่ใช่จิตวิทยาการเลี้ยงลูก ไม่ใช่การทำความเข้าใจ ที่พ่อกับแม่เลี้ยงฉันมาก็ใช้แค่ความรักเท่านั้น

แต่ก็น่าแปลกที่ฉันเองก็ไม่ได้ต้องเป็นไปตามพล็อตลูกในนิยาย ถึงจะไม่ได้รับความเข้าใจ ถึงจะขาดความเอาใจใส่ ขาดการอธิบายเหตุผล แต่ฉันก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองต้องเป็นเด็กมีปัญหาหรืออกนอกลู่นอกทาง อาจะเพราะเมื่อมองพ่อแม่ทุกครั้ง สิ่งที่ฉันเห็นก็มีแต่ความรักเท่านั้นเช่นกัน

คืนหนึ่งเมื่อ 20 ปีก่อน ตอนที่เชียงใหม่มีดวงจันทร์กลมโตและดาวเต็มฟ้า ฉันยืนร้องไห้อยู่ข้างหน้าต่างบ้านยาย มองทีวีขาวดำภายในห้องที่กำลังฉายละครในขณะที่ฉันอยากดูหนังกำลังภายในอีกช่องใจจะขาด ฉันเพิ่งรู้จักและเข้าความเจ็บปวดของการที่ไม่อาจเป็นเจ้าของ การที่ได้แต่มองของที่เป็นของคนอื่นเป็นครั้งแรก

คืนนั้นแม่เดินมาจูงแขนพาฉันกลับเข้าบ้าน จนฉันแปลกใจ เพราะทุกครั้งที่ฉันร้องไห้โดยไม่มีเหตุผลฉันจะถูกตีซ้ำโทษฐานที่เอาแต่ใจ ไม่ยอมเข้าใจเหตุผล ยิ่งโดยเฉพาะไปร้องไห้ที่บ้านยาย ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็จะถูกลงโทษ เพราะแม่ไม่ต้องการให้ฉันไปทำเรื่องรบกวนใคร

แต่คืนนั้นมือที่จูงมือฉันแค่บีบเบาๆ แล้วกลายเป็นดึงเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน แม่พาฉันเข้านอนโดยเปิดวิทยุสถานีที่ถ่ายทอดเสียงจากรายการทีวีให้ฟังพลางบอกว่า ไว้เรามีทีวีของตัวเองเมื่อไหร่ค่อยดูเรื่องที่เราชอบให้สบายใจ เรานอนฟังหนังจีนกำลังภายใน พร้อมกับมองพระจันทร์ลูกใหญ่ที่ส่องแสงผ่านกรอบหน้าต่างไร้ม่านจนฉันหลับผล็อยหลับในเวลาไม่นาน

ฉันเคยกลับไปคิดหลายครั้งว่า ทั้งที่คืนนั้นฉันช่างเอาแต่ใจ ฉันร้องไห้เพียงเพราะแค่อยากดูทีวี แต่เพราะอะไรถึงได้รับการปลอบอย่างอ่อนโยนแทนการสมควรถูกตี จนถึงตอนนี้เมื่อฉันพอจะรู้บ้างว่าชีวิตคืออะไรฉันถึงคิดว่าฉันเข้าใจแม่

คืนหนึ่งเมื่อ 20 ปีก่อน ตอนที่เชียงใหม่มีดวงจันทร์กลมโตและดาวเต็มฟ้านั้น คนที่เสียใจเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ฉัน ตอนที่นอนมองพระจันทร์ด้วยกัน ในใจแม่คงจะร้องว่า

"จันทร์เจ้าเอ๋ยขอข้าวขอแกง
ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า
ขอช้างขอม้าให้น้องข้าขี่
ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง
ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน
ขอละครให้น้องข้าดู......."

จ๊ากกก เมื่อไหร่จะได้อ่าน

2005-08-24T01:17:00.000+07:00

บ้านเรายังไม่ยอมพิพม์เล่ม 18เลยอ่ะ
แล้วตกลงเวอร์ชั่นญี่ปุ่นเล่มนี้แถม cd ด้วยใช่มั้ยเนี่ย

ครึ่งหนึ่งของชีวิต

2005-07-01T15:58:00.000+07:00

เมื่อความรักมันพังลง เราเหมือนคนไม่เต็มคน
เหมือนครึ่งหนึ่งชีวิตนี้หล่นหาย
แบ่งชีวิตให้เขาแล้ว เขาก็พามันจากไป
ไม่มีทางจะทำใจ ได้เลย

ไม่เคยหันมองดูตัว มัวเสียดายวันเวลา
ฝันว่าอาจจะคืนมาเหมือนเคย
เพิ่งจะรู้ว่ารักแท้ มันไม่ไกลไม่ห่างเลย
แค่เพียงกลับมาสนใจ ตัวเอง

*ครึ่งหนึ่งของชีวิต ที่เราทำหายไป
ต่อให้นอนเสียดายไปจนตาย มันก็เท่านั้น
เหลืออีกครึ่งชีวิต ที่มันยังต้องการ
ความรักตัวเองกลับมา ชีวิตมันมีคุณค่ากว่านี้

นั่งดูแขนมองดูมือ ดูหน้าตามองตัวเอง
จ้องกระจกดูสักครั้งนั่นใคร
เก็บชีวิตที่เหลือเหลือ
ทำให้ดีจะได้ไหม แล้วไม่นานจิตใจจะเต็ม เหมือนเดิม

artist : แอม เสาวลักษณ์
album : may love remain

mahjongg เกมโปรด

2005-06-21T14:41:00.000+07:00

จากเว็บ http://www.absolutist.com/online/mahjongg/

ชอบจริงนะเกมนี้อ่ะ เล่นไปเรื่อยไม่ต้องคิดไรแต่ติดสุดๆ อันนี้ไปlink ของเค้าเป็น iframe มาอ่ะ ให้เครดิตไปแล้วยังผิดกฎหมายอยู่มั้ยเนี่ย

blog มันกว้างไม่พอ เกมเลยโดนย่อๆไปหน่อย อาจจะดูไม่ค่อยชัดนะ

0 comment

2005-06-19T02:24:00.000+07:00

คำตอบง่ายๆของ blog ที่เขียนไปวันก่อน

ฉันตั้งคำถามลอยๆกับสายลม และความว่างเปล่า และก็ตอบกับความว่าเปล่านั้นไปง่ายๆว่า ฉันอยากบอกเล่าสิ่งฉันคิด เพื่อที่อย่างน้อยมันอาจจะมีใครหลงทางผ่านสายโทรศัพท์เข้ามา แล้วเข้ามารับรู้บ้างว่าฉันคิดอะไร รู้สึกยังไง

ถึงแม้จะประกาศไปกับความว่างเปล่าเท่านั้น
แต่ก็แอบหวังไว้หน่อยๆว่าใครคนหนึ่งจะแคร์ฉันมากพอที่จะหาที่นี่จนเจอแล้วแวะเข้ามา
หวังว่าเขาคนนั้นจะได้รับรู้บ้าง ว่าฉันนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิด และเต็มไปด้วยความรู้สึกได้โปรดรับรู้ความคิดของฉัน และได้โปรดตอบโต้กับมันดูบ้าง

แล้วเขาก็มาจริงๆ
แต่ ไม่ว่าเขาจะแวะเข้ามาแล้วกลับออกไปด้วยความรู้สึกอะไร
ที่นี่ก็ยังคงเหลือแต่ความว่างเปล่า
กับ 0 commemt เท่านั้น

ไม่ว่าจะทางสัญญาณโทรศัพท์ที่แปลงออกมาเป็นข้อความ
หรือสัญญาณผ่านสายที่กลายเป็นเสียง
ฉันก็ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่
ไม่จำเป็นต้องแสดงออกความคิดหรือความรู้สึกสำหรับเขาเหมือนๆเคย

เขียน blog ทำไมน่ะหรือ

2005-06-16T02:17:00.000+07:00

เพราะอยากพูดเรื่องที่ตัวเองสนใจล่ะมั้ง....
แต่เรื่องที่เราสนใจ ใช่ว่าคนเขาจะอยากฟัง ใช่ว่าใครเขาจะสนใจไปด้วย
ไม่สามารถจะเอาไปป่าวร้องบอกใครต่อใครว่า ฟังนะ ฉันคิดอย่างนี้นะ

ไม่ใช่ใครก็ได้ที่อยากให้มาฟัง
เรื่องบางเรื่องอยากคุยให้ฟังเฉพาะคนบางคน

กับคนบางคนเท่านั้นที่เราอยากให้เค้ารับรู้ว่าเราเป็นคนยังไง เราสนใจอะไร เราอยากพูดอะไร
กับบางคนเท่านั้นที่เราอยากบอกเขาไปหมดทุกเรื่อง อยากบอกทุกอยากที่คิด

แต่คนคนนั้นไไม่เคยมีเวลามากพอจะฟัง หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้สนใจ
หรือบางทีเขาจะรำคาญว่าเรามันอวดรู้ คิดอะไร วิเคราะห์อะไร พูดอะไรมากมาย กลัวเขาไม่รู้หรือไงว่าฉลาดหรือโง่

คนที่เราอยากพูดกับเขาทุกเรื่อง อาจจะพอใจให้เราพูด ให้เราเป็นเฉพาะในเรื่องที่เขาสนใจก็ได้

อาการอยากพูดอยากเล่าอยากระบาย คงจะไม่ค่อยต่างอะไรกับการระบายทุกข์หนักทุกข์เบาในห้องน้ำ
อัดอั้นไว้นาน หัวใจมันก็อักเสบได้เหมือนๆกับกระเพาะปัสสาวะ

เขียน blog ไว้เล่าบ้าง ไว้ระบายบ้าง พอหายอัดอั้น

แต่ blog ก็ไม่มีวันรับฟัง ไม่มีวันเติมเต็มจิตใจ เหมือนที่ใครคนนั้นจะสนใจฟังด้วยตัวเอง

ฉันน่ะหรือผู้หญิงวัยป้า

2005-06-13T14:56:00.000+07:00

ทุกวันนี้บนหน้าจอทีวี ทั้งหนัง ละคร โฆษณา หรือแม้กระทั่งตามปกนิตยสารสวยๆทั้งหลายแหล่ที่วางขายอยู่เกลื่อนแผงนั้น ล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยเด็กสาวๆวัยใสอายุตั้งแต่ สิบสองสิบสาม ไปจนถึงยี่สิบต้นๆ ออกมาอวดโฉมเป็นดารา นักร้องนางแบบกันมากมายอย่างที่จำหน้าจำชื่อกันแทบไม่ไหว ทุกคนล้วนแล้วแต่ทั้งสาวสะพรั่ง สวยสด ดูเป็นหญิงสาวเต็มตัวอยู่ในวัยที่กำลังเบ่งบานที่สุดในชีวิตกันเต็มที่ ทุกครั้งที่เห็น ฉันอดชื่นชมในความสวยงามเปล่งปลั่งของพวกเธอไม่ได้ แต่ก็ทุกครั้งอีกนั่นแหละ ที่เห็นแล้วทำให้หญิงสาววัยเลยเบญจเพสมาไม่มากมายเท่าไหร่อย่างฉันอดถอนใจไม่ได้

ทำไมนะ ทำไม พวกเธอเหล่านั้นถึงล้วนแล้วแต่อายุน้อยกว่าฉันทั้งนั้น นักร้องเด็กสาววัยสิบสาม นางเอกละครวัยสิบหก หรือแม้แต่ดาราสาวเซ็กซี่คนดังที่เป็นข่าวภาพเปลือยในฉากหนังหลุดมาเผยแพร่ในเว็บก็อายุแค่ 18 นี่ฉันเริ่มแก่แล้วจริงๆหรือนี่

ทั้งๆที่ค่าเฉลี่ยอายุของประชากรในบ้านเราสูงขึ้นกว่าแต่ก่อนมากมาย แต่ไม่รู้เพราะอะไร ค่าเฉลี่ยคำนิยามของคำว่า "แก่" สำหรับผู้หญิงในสังคมบ้านเราถึงได้แปรผกผันไปทางตรงข้าม ลดน้อยลงทุกทีๆ

เมื่อกลางๆปีที่ผ่านมา รายการเรียลิตี้โชว์ชื่อดังที่ถ่ายทอด 24 ชั่วโมงทาง UBC รายการหนึ่งที่นำผู้เข้าแข่งขันมาอยู่บ้านเดียวกัน ใช้ชีวิตฝึกฝนเพื่อตามล่าความฝันในการเป็นดารา นักร้อง พิธีกร อยู่ด้วยกันตลอดสามเดือน หนึ่งในผู้เข้าแข่งขันที่เป็นที่กล่าวขวัญมากที่สุด ถูกวิพากษ์วิจารณ์ผ่านกระทู้ต่างๆทางอินเตอร์เน็ตมากที่สุดมีทั้งคนรักและคนเกลียดอย่างเอาจริงเอาจัง เป็นหญิงสาวที่ฉันได้เห็นเพียงแว๊บๆว่าหน้าตาก็ปานกลาง น่ารักพอใช้ได้ ดูร่าเริงสดใส ประเด็นที่เธอถูกด่าถูกวิจารณ์นั้นฉันไม่ได้รับรู้อะไรด้วยหรอก เพราะฉันไม่เห็นสาระในการเฝ้าดูใครกินข้าว ร้องเพลง เต้นรำ หรือคุยกันตลอด 24 ชั่วโมง (เรื่องของเรื่องคือฉันไม่มีเงินติด UBC ต่ะหาก) แต่เรื่องที่หนึ่งเกี่ยวกับผู้แข่งขันรายนี้ที่กระทบใจฉันอย่างแรงคือ เธอถูกเด็กๆในเว็บบอร์ดเรียกว่า "ป้า"

จะไม่ให้กระทบใจ หรือแทงใจดำฉันดังฉึกได้ยังไง ในเมื่อหญิงสาวคนนั้นอายุเท่ากับฉันพอดิบพอดี!
สำหรับคนที่อายุยังไม่ถึงเลขสาม แค่เลยเบญจเพสมาไม่กี่ขวบปี หน้าตารึก็ยังไม่ได้มีริ้วรอยบ่งวัยใดๆ (ถึงแม้อาจจะไม่สวยใสขาวอมชมพูดูเป็นธรรมชาติไปบ้าง) อย่างฉันนั้นถึงวัยที่ต้องถูกเด็กมัธยมเรียกว่า "ป้า" แล้วอย่างนั้นหรือ

ฉัน และบรรดาเพื่อนๆสาวๆของฉันที่เกิดมาในช่วงเดียวกันหัวอกเดียวกัน มักจะนั่งปลงด้วยกัน เวลาเซ็งๆว่าพวกเรานั้นเหมือนถูกขโมยช่วงเวลาวัยสาวไปอย่างไรชอบกล เรื่องของเรื่องก็คือ พวกเราเติบโตขึ้นมาในยุคที่เด็กนักเรียนมัธยมนั้นยังไม่ถือว่าโตเป็นสาว แต่เรียนจบมาในสมัยที่เด็กมัธยมต้นกลายเป็นนางเอกหนัง และหญิงสาววัยทำงานนั้น ถือว่าแก่เป็นป้าไปเสียแล้ว

สมัยฉันยังเป็นเด็กๆรุ่นๆอายุสิบสองสิบสามนั้น ค่านิยมของคนยุคนั้น เด็กสาววัยรุ่น คือเด็กสาวในช่วงอายุสิบแปดขึ้นไป เป็นเด็กสาวในมหาวิทยาลัย ส่วนหญิงสาวเต็มวัยที่ถือว่าอยู่ในวัยที่สวยที่สุดนั้น คือหญิงสาววัยเริ่มทำงาน อายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้ากำลังดี และเด็กอายุสิบสามอย่างฉัน ยังถือว่าเป็นเด็กกะโปโล ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวโคร่งที่ได้รับตกทอดมาจากพี่ชาย วิ่งไล่จับแมลง แตะบอล กระโดดหนังยางไปตามเรื่องตามราว

แต่ถึงอย่างไรฉันก็เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถึงจะรักในความเป็นเด็กของตัวเอง แต่ก็แอบใฝ่ฝันถึงวัยสาว วันที่จะได้เป็นเด็กวัยรุ่น ทิ้งเสื้อผ้าแบบเด็กๆมาใส่กางเกงยีนส์หรือชุดกระโปรงสวยๆกับเขาบ้างเหมือนกัน (แน่นอนฉันเคยแอบฝันอยู่บ้างว่าพอฉันเป็นวัยรุ่นฉันอาจจะสะสวยเหมือนดาราวัยรุ่นในทีวี และฉันอาจจะมีโอกาสเป็นดารากับเขาด้วยเหมือนกัน)

เวลาผ่านไป และฉันก็เติบโตขึ้นเป็นสาววัยสิบแปด น่าเสียดายที่ไม่ได้สะสวยจะพอเป็นดาราอย่างที่หวังไว้ อีกทั้งความหวังเล็กๆที่จะเป็นดาราวัยรุ่นของฉันก็ยังมีอันต้องหมดไป เมื่อฉันพบความจริงที่ว่า ดาราวัยรุ่นในละครเดี๋ยวนี้เขาเริ่มที่อายุสิบสี่สิบห้ากันแล้ว ฉันที่อายุสิบแปดในตอนนั้นกลับกลายเป็นวัยรุ่นตอนปลายไปเสียฉิบ แต่แน่นอนว่า ในสมัยเกือบๆสิบปีที่แล้ว อายุสิบแปดก็ยังไม่ถือว่าเป็นหญิงสาวเต็มตัว ฉันจึงพยายามเลิกสนใจ เลิกคิดว่าฉันสูญเสียโอกาสที่จะเป็นวัยรุ่น มัวเป็นเด็กกะโปโลอยู่ตั้งสี่ปีแน่ะ และฉันก็ใช้เวลาวัยรุ่นที่เหลืออยู่ไม่กี่ปีรอคอยเวลาที่จะเป็นหญิงสาวเต็มวัย (คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่า ฉันยังแอบหวังว่าพอฉันอายุซักยี่สิบสี่ยี่สิบห้า ฉันจะมีอายุกำลังดีสำหรับบทนางเอกหนังไทย อาจจะมีผู้กำกับตาถึงมาเล็งเห็นในความแปลกของฉันก็เป็นได้)

แต่แล้ว ก็อย่างที่บอกไปตั้งแต่แรก ค่าเฉลี่ยของคำว่า "แก่" ในสังคมบ้านเราโดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงนั้น มันลดลงเรื่อยๆ และเรื่อยๆ มีนักร้องที่แต่งตัวเป็นสาวสวยเต็มที่ทั้งๆอายุเพิ่งจะสิบสอง มีนางเอกที่เล่นฉากเลิฟซีนแบบถึงพริกถึงขึงตั้งแต่อายุสิบสี่ และมีคนต้องเล่นบทแม่ที่มีลูกสาวเรียนมหา'ลัยตั้งแต่อายุเยังไม่ทันจะสามสิบ!!!( เข้าใจว่าคุณแม่ในละครเรื่องนั้นต้องมีลูกตั้งแต่อายุสิบสอง ) ฉันที่อายุยี่สิบกว่าๆไปเรียบร้อยแล้วจึงหมดหวังกับการเป็นดาราวัยรุ่นไปโดยปริยาย โชคดีที่ความสนใจเรื่องอาชีพการงานของฉันมันมุ่งไปทางเรื่องอื่นเสียก่อนโดยลืมเลือนความฝันวัยเด็กที่จะเป็นนางเอกหนัง เป็นนักร้องไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ฉันเลยไม่ต้องเจ็บใจกับเรื่องนี้มากมายนัก

อย่างที่รู้ๆกันอยู่ว่าอิทธิพลจากสื่อโทรทัศน์บ้านเราที่ส่งผลต่อคนดูนั้นเข้มข้นขนาดไหน เมื่อเห็นนางเอกละครอายุน้อยๆแต่งตัวเต็มยศราวกับเป็นสาวเต็มที่ หรือโฆษณาที่มีเด็กสาวอายุน้อยๆใส่เสื้อกล้ามสายเดี่ยวอวดผิวขาวผ่องทาโลชั่นบำรุงความงามกันตั้งแต่อายุสิบสองสิบสาม(ตอนอายุเท่านั้นฉันยังใช้แค่โลชั่นจอห์นสันสำหรับเด็กเฉพาะหน้าหนาว ทามั่งไม่ทามั่งแค่กันผิวแตกเพราะแถวบ้านฉันมันหนาวจับใจ โดยไม่รู้จักคำว่าไวท์เทนนิ่งอย่างสิ้นเชิง) บรรดาสาวน้อยในยุคนี้จึงมั่นใจเต็มที่ว่าสังคมได้บัญญัติแล้วว่าผู้หญิงอายุสิบสองสิบสามนั้น เป็นวัยรุ่น มีสิทธ์ที่จะเป็นเด็กสาวอย่างเต็มตัว และไม่น่าแปลกใจเลย ที่ผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉันจะถูกเด็กๆเหล่านั้นขนานสรรพนามว่า "ป้า"

ใช่ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยที่เด็กๆสาวน้อยเหล่านั้นลุกขึ้นมาสลัดคราบเด็กหญิงทิ้ง หันมาใส่เสื้อยืดรัดรูปพอดีตัว บ้างก็เสื้อกล้ามบ้างก็สายเดี่ยวตามอย่างภาพจากสื่อที่พวกเธอเห็นอยู่ทุกวี่ทุกวัน ฉันกลับเห็นว่าผู้หญิงที่รู้จักความงามของตัวเอง รู้จักตกแต่งร่างกายดูแลบุคลิกให้สดชื่นงดงามอยู่เสมอนั้นเป็นเรื่องดี ดีกว่าปล่อยให้วัยที่งดงามเต็มที่ของตัวเองผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ อย่างน้อยก็ทำให้โลกนี้ดูสดใสสดชื่น ตราบใดที่การแต่งตัวยังดูสดชื่นเหมาสมกับวัยที่ดูใสสะอาด ไม่ประโคมแต่งเสียจนเว่อร์ดูเจนจัดและกร้านโลกจนเกินไป การประพฤติตัวของเด็กสาวเหล่านั้นยังอยู่ในขอบเขตที่เหมาะสม สร้างสรร และไม่ทำอะไรที่จะนำภัยมาสู่ตัวเอง

แต่ไม่ว่าฉันจะทำใจรับได้กับค่านิยมเรื่องวัยในสมัยนี้ได้ขนาดไหนก็ตาม คำว่า"ป้า" หรือ "แก่" มันก็ยังคอยแทงใจดำฉันดังฉึกอยู่ดี บ่อยๆที่ฉันนึกเสียดายเวลาที่ผ่านไปของตัวเองและอดอิจฉาตาร้อนไม่ได้เมื่อเห็นเด็กๆสาวๆแต่งตัวสวยงามสดใส ขณะที่ฉันเมื่อวัยเดียวกันนั้นสวมแต่เสื้อยืดหลวมโพรกกับกางเกงพละเก่าๆเป็นประจำ แม้แต่สมัยเป็นนักศึกษา ชุดนักศึกษาในสมัยที่ฉันเรียนอยู่นั้นก็ยังเป็นแค่เสื้อเชิ้ตขาวหลวมๆกับกระโปรงยาวเชยๆตัดตรงๆคลุมเข่า สะพายกระเป๋าเป้ธรรมดาเท่านั้น แถมฉันยังนิยมนุ่งยีนส์กับเสื้อยืดไปเรียนมากกว่าอีกต่างหาก หาใช่ชุดนักศึกษาคับติ้วพอดีตัวเป๊ะประดับนู่นนิดนี่หน่อย สะพายกระเป๋าเบรนด์เนม เต็มไปด้วยกลิ่นอายแฟชั่นอย่างสมัยนี้(สงสัยจริงๆว่าสาวๆนักศึกษาเดี๋ยวนี้เค้าพกตำรับตำรากันยังไง เพราะเท่าที่เห็นกระเป๋าที่พวกเธอหนีบอยู่ก็น่าจะใส่ได้แต่ตลับแป้ง ลิปสติก หวี และกระเป๋าตังค์ใบเล็กๆเท่านั้น) ฉันกับเพื่อนผู้หญิงวัยเดียวกันจึงมักมีความรู้สึกร่วมกันว่าวัยรุ่นแบบที่เรียกว่าวัยใสของเรานั้นหายไปอย่างลึกลับตอนที่พวกเราไม่รู้ตัวเมือนมีมนุษย์ต่างดาวมาขโมยไปยังไงอย่างงั้น จากที่เคยเอาแต่แต่งตัวเป็นเด็กๆเพราะรับรู้มาว่าตัวเองยังไม่ถึงวัยแต่งเป็นสาว แต่แล้วเมื่อรู้ตัวอีกที ฉันก็เลยวัยแต่จะแต่งตัวน่ารักแบบสาวน้อยไปเรียบร้อยโรงเรียนป้าแล้ว

เมื่อบรรดาสื่อต่างๆพากันกระหน่ำส่งภาพดาราสาวๆอายุน้อยๆแต่ล้วนดูเป็นหญิงสวยสวยงามเปล่งปลั่งออกมาให้เห็นทุกวันๆ ตอกย้ำว่า ต้องผู้หญิงแบบนี้ วัยนี้นะ คือผู้หญิงวัยสาว คือผู้หญิงที่มีศักยภาพในการที่จะสวย ดังนั้นทั้งๆที่ฉันแน่ใจว่าอายุขนาดฉันยังไม่นับว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มที่ด้วยซ้ำ (หรือฉันคิดของฉันคนเดียวก็ไม่รู้ว่าฉันยังไม่เป็นผู้ใหญ่) และหญิงสาววัยสามสิบต้นๆที่ยังหุ่นฟิตเปรี๊ยะใบหน้าสวยงามเปล่งปลั่งนั้นยังมีอีกมากมาย แต่ฉันก็ยังถูกพายุสื่อต่างๆเหล่านั้นตอกย้ำราวกับสะกดจิตว่าฉันเริ่ม แก่ แก่ และ แก่ เวลาเดินผ่านที่ไหนๆ ที่มีกระจกเห็นเงาสะท้อนภาพตัวเองทีไร ฉันจึงมักเห็นแต่รอยถุงใต้ตาหย่อนๆอันเป็นสัญลักษณ์ของความเปล่งปลั่งที่หดหายโดดเด่นอยู่ในกระจก ลอยออกมาจากส่วนอื่นๆของใบหน้าเสียทุกทีไป

ว่าแล้ว นั่งจ้องจอคอมฯเสียนานนมเป็นชั่วโมงอย่างนี้ พรุ่งนี้เช้าถุงใต้ตาคงจะเป็นรอยชัดแจ๋วแถมมีวงช้ำๆเป็นหมีแพนด้าอีกแน่ๆ เห็นจะต้องประโคมอายครีม ตามด้วยโปะแตงกวาเย็นๆ แล้วรีบเข้านอนเร็วๆเสียแล้ว

ก็ขนาดถูกคนไม่รู้จักมักจี่มาเรียกฉันว่าพี่อย่างมั่นอกมั่นใจฉันยังเจ็บจิ๊ดๆ
ถ้าจะต้องถูกเรียก "ป้า" ด้วยอายุเท่านี้ ฉันเป็นอันไม่ยอมแน่ๆ

everyone's song

2005-05-13T03:50:00.000+07:00

Everyone's Song
by : kenji-jisan(น้าเคนจิ)

Even 50 years after, will you still be doing things just like this?
I'm still talking about them, you know.
Things that happended 5 years ago, 10 years ago.
I only want to laugh.
It's fine if t'm forced to laugh.
Even the demons will laugh if you talk about next year.

Night spreads out over the earth.
And right now I'm hurrying along the road home.
Is the croquette from the butcher that I've come to grow fond of still waiting there for me with the same flavor it's always had?
I wonder how long this eternity that I've been dragging myself home.
The smell of curry waffs at me from somewhere as the day fade away.

And right now I hurry along road home.
Night spreads out over the earth.
Even if it'd raining spears, even if the rain falls down, even if a storm comes.
No one has the right to stand in my way.
Everyone, go back to your homes.
Don't make me force you.

And right now I'm hurring along the road home.
Night spreads out over the earth.

And right now I'm hurring along the road home.
Night spreads out over the earth.

Seems like it will continue forever and ever.
That everday feeling surrounding you like that.

suda lala guta lala
suda lala guta lala
suda lala guta lala
suda lala guta lala

=================================

ถ้าได้อ่าน 20th century boys คงเข้าใจเพลงนี้ล่ะมั้ง

เพลงพูดถึง ยามค่ำที่เริ่มคลี่ตัวปกคลุมโลกใบนี้ ชายคนหนึ่งกำลังเดินกลับบ้าน พลางคิดถึงโครเกต์ของโปรดจากคนขายเนื้อเจ้าประจำที่ยังคงวางรอให้เขาไปซื้อว่ารสชาติของมันจะยังเหมือนเดิมรึเปล่านะ กลิ่นแกงกะหรี่หอมๆโชยมาจากที่ไหนซักแห่งในเวลาที่แสงของวันเริ่มอ่อนจางหายไป

ในเวลาแบบนี้แหละ คือเวลาเร่งตรงกลับบ้าน ไม่ว่าใครจะขวาง ไม่ว่าฝนจะตก พายุจะมา ยังไงเขาก็ต้องกลับบ้าน
(ก็ไม่ได้แปลตรงตัวหรอกนะ แปลเอาตามอารมณ์ตัวเองตอนอ่านเรื่องนี้อ่ะ ^---^)

แล้วตกลงเพลงนี้มันบ่นอะไรของมัน

อ่า ประเด็นก็คือ
การได้ใช้ชีวิตอย่างปกติธรรมดา นั้นเป็นความสุขที่เรียบง่ายที่สำคัญที่สุดแล้วล่ะมั้ง
เป็นความสุขแบบที่ว่า เรามักจะมองข้ามมันไป หรือไม่เคยรู้เลยว่ามันคือความสุข ตราบใดที่เรายังได้ใช้ชีวิตอย่างนี้ทุกวัน
ได้เดินกลับบ้านตอนเย็นๆหลังเลิกงาน แวะซื้อกับข้าวของโปรดจากร้านอร่อยเจ้าประจำ แล้วตรงกลับบ้าน ไปหาครอบครัวที่รอคอยอยู่ ช่างเป็นชีวิตที่แสนธรรมดา

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่โลกนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายจนไม่อาจใช้ชีวิตได้เหมือนที่เคย ถึงได้รู้ว่าการได้ใช้ชีวิตอย่างธรรมดาทุกวันๆนั้น เป็นความสุขที่คิดถึง และอยากให้กลับมามากที่สุด

อย่างที่ น้าโอตโจะพูดว่า Living a normal life is an important thing

=================

เป็นเพลงต่อต้านสงครามได้เลยนะเนี่ย

พวกเราเคลื่อนที่ไปในเวลา

2005-05-03T12:38:00.000+07:00

เมื่อวานอ่านนิยายไปเรื่องนึง ก็นิยายธรรมดานี่แหละ ไม่ได้มีเนื้อหาพิเศษอะไรเพียงแต่ประโยคนึงในนั้นมันสะดุดใจ นักเขียนเค้าเขียนว่า
"เวลาเคลื่อนไปบ่ายคล้อยแล้ว"
จริงๆก็เป็นสำนวนทั่วไปที่เห็นใช้กันบ่อยๆ แต่ไม่รู้ทำไมหนนี้อ่านแล้วเกิดสะดุดใจขึ้นมา

การที่เราพูดว่า "เวลาเคลื่อนไป"..หรือ "ปล่อยเวลาให้เลยผ่านไป"..เป็นมุมมองที่คนเราวัดสิ่งต่างๆโดยเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางรึเปล่า เหมือนความคิดสมัยยุคกลางทีเชื่อว่าโลกเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล และทุกสิ่งทุกอย่างหมุนรอบตัวเราแม้กระทั่งเวลา

นึกภาพแล้วเห็นเหมือนเรายืนอยู่กับที่ แล้วก็มีเวลาต่างๆ เช้าสายบ่ายเย็น เก้าโมง บ่ายสอง สี่โมง สองทุ่ม เที่ยงคืน ตีสาม ไหลเลื่อนผ่านตัวเราไป พอนึกภาพออกมาเป็นแบบนี้แล้ว เลยรู้สึกว่ามันออกจะแปลกๆไปหน่อย

ถ้าพูดว่า เวลาเป็นนิรันดร์ พวกเราเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่งในเวลาที่เป็นนิรันดร์นั้น สิ่งที่คงอยู่กับที่น่าจะเป็นเวลามากกว่า ในจินตนาการเรา เวลาเป็นเหมือนอุโมงค์ยักษ์ หรือแม่น้ำสายใหญ่ เป็นเหมือนระยะทางที่ไม่รู้จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด แต่คงที่อยู่อย่างนั้น ส่วนพวกเรา เป็นเป็นชิ้นส่วนเล็กๆที่เคลื่อนที่ผ่านเวลาต่างๆไปเรื่อยๆ ทุกๆอย่างที่อยู่ในกระแสกาลเวลามีความเร็วในการเคลื่อนที่ผ่านเวลาเท่าๆกัน เพียงแต่ว่าใครจะเคลื่อนที่ไปได้ใกล้หรือไกล ควมตาย ก็เหมือนสถานีปลายทางในเวลาเท่านั้นเอง (ถ้าคิดในแง่นี้ ถ้าใช้คำว่า ถึงที่ แทนคำว่าตาย ก็ดูเข้าทีดีนะ)

แล้วเราจะมาคิดมากให้วุ่นวายทำไมเนี่ย ดูสิ ไหลผ่านเวลามาตั้งไกลงานการไม่ได้ทำพอดี -___-"

เป็นไรหว่าเรา

2005-04-28T18:15:00.000+07:00

ไม่รู้ใครเคยเป็นเหมือนกันมั่ง
เกิดอาการไม่อยากนอน เป็นมาพักใหญ่ๆ หลายเดือนเหมือนกัน ทั้งๆที่มีเวลานอน แต่เอาเวลาไปทำอะไรก็ไม่รู้ จุกๆจิกๆไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกที อิ๊บอ๋ายแล้วตรู หกโมงเช้าอีกแล้ว เป็นอย่างงี้ทุกวันๆ วงจรอุบาทว์มันเป็นอย่างงี้นี่เอง

จะว่านอนไม่หลับก็ไม่ใช่ เพราะถ้านอนมันก็หลับแหงๆ (เหนื่อยจะตายนิ หัวถึงหมอนปุ๊บก็หลับ) แต่ปัญหาคือไม่ยอมนอนนี่จิ -__-" เหมือนมีเรื่องที่ยังอยากทำมากเกินไป
หนังสือก็อยากอ่าน
เว็บก็อยากเข้า
อยากวาดการ์ตูน
อยากนั่งทำกราฟฟิคเก๋ๆมาแต่งเว็บ
อยากลองสคิรปต์ flash ใหม่ๆ อยากทำจ๊อบ
อยากออกแบบของแต่งบ้าน
ไหนจะซักผ้า ถูบ้าน ทำความสะอาดห้อง (อันนี้เก็บไว้หลังสุด)

เฮ้อ ใครป็นแบบนี้แล้วหาทางออกเจอบ้าง แวะมาบอกเอาบุญหน่อยก็ดีนะคะ (ชักเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นโรคจิตแล้วนะเนี่ย)

ว่าจะเขียนนิยายนักสืบ หุ หุ หุ

2005-04-25T11:18:00.000+07:00

แบบว่า ชอบนิยายนักสืบไม่ใช่แนว FBI หรือนิยายสืบสวนปนสยองหรอกนะแต่ต้องเป็นปะเภทที่ว่า ตัวเอกชอบพูดว่า "ปริศนาไขกระจ่างแล้ว" หรือ "คดีนี้ ขอเอาชื่อบรรพบุรุษเป็นเดิมพัน" ด้วยนะ 555แต่ว่าที่มีพิมพ์ขายอยู่ทุกวันนี้ก้อ่านไปจนเกลี้ยงแล้ว สำนักพิมพ์ออกเล่มใหม่ไม่ทันใจเลยเลยเกิดไอเดียบรรเจิดขึ้นมา ว่าไม่มีพิมพ์ออกมาให้อ่านแต่งให้ตัวเองอ่านซะเองเลยดีกว่า